اشتياقي كه به ديدار تو دارد دل من 

دل من داند ومن دانم وداند دل من

یادمون باشه

 که هیچکس رو امیدوار نکنیم  بعد یکدفعه رهاش کنیم

چون خرد میشه میشکنه و آهسته میمیره

یادمون باشه که

قلبمون رو همیشه لطیف نگه داریم

تا کسی که به ما تکیه کرده سرش درد نگیره

یادمون باشه که

قولی رو  که به کسی میدیم عمل کنیم

یادمون باشه که

هیچوقت کسی رو بیشتر از چند روز چشم به راه نذاریم

چون امکان داره زیاد نتونه طاقت بیاره

یادمون باشه که

اگه کسی دوستمون داشت بهش نگیم برو نمیخوام ببینمت

چون زندگیش رو ازش می گیریم

كه تختش كنار پنجره بود، مي نشست و تمام چيزهايي كه بيرون از پنجره مي ديد، براي هم اتاقيش توصيف مي كرد. بيمار ديگر در مدت اين يك ساعت ، با شنيدن حال و هواي دنياي بيرون، روحي تازه

ميگرفت مرد كنار پنجره از پاركي كه پنجره رو به آن باز مي شد       مي گفت. اين پارك درياچه زيبايي داشت .

مرغابيها و قوها در درياچه شنا مي كردند و كودكان با قايق هاي تفريحي شان در آب سرگرم بودند .

درختان كهن منظره زيبايي به آنجا بخشيده بودند و تصويري زيبا از شهر در افق دوردست ديده مي شد .

مرد ديگر كه نمي توانست آنها را ببيند چشمانش را مي بست و اين مناظر را در ذهن خود مجسم ميكرد و احساس زندگي ميكرد. روزها و هفته ها سپري شد . يك روز صبح ، پرستاري كه براي حمام كردن

آنها آب آورد ه بود ، جسم بي جان مرد كنار پنجره را ديد كه در خواب و با كمال آرامش از دنيا رفته بود .

پرستار بسيار ناراحت شد و از مستخدمان بيمارستان خواست كه آن مرد را از اتاق خارج كنند مرد ديگر تقاضا كرد كه او را به تخت كنار پنجره منتقل كنند . پرستار اين كار را برايش انجام داد و پس از اطمينان از راحتي مرد، اتاق را ترک كرد .آن مرد به آرامي و با درد بسيار ، خود را به سمت پنجره كشاند تا اولين نگاهش را به دنياي بيرون از پنجره بياندازد . حالا ديگر او مي توانست زيباييهاي بيرون را با چشمان

خودش ببيند.هنگامي كه از پنجره به بيرون نگاه كرد ، در كمال تعجب با يك ديوار بلند آجري مواجه شد مرد پرستار را صدا زد و پرسيد كه چه چيزي هم اتاقيش را وادار مي كرده چنين مناظر دل انگيزي را براي او توصيف كند؟ پرستار پاسخ داد : چون آن مرد  اصلأ نابينا بود و حتي نميتوانست اين ديوار را هم ببيند شايد او مي خواسته به تو قوت قلب بدهد .

يه چشم هميشه بايد توش اشک باشه ، وگرنه ميسوزه .

يه دل هميشه بايد توش غم باشه ، وگرنه می شکنه .

يه کبوتر هميشه بايد عشق پرواز داشته باشه ، وگرنه اسير ميشه .

يه قناری بايد به خوش آوازيش ايمان داشته باشه وگرنه ساکت ميشه .

يه لب هميشه بايد توش خنده باشه وگرنه زود پير ميشه .

يه صورت هميشه بايد شاد باشه وگرنه به دل هيچ کس نمی چسبه .

يه دفتر نقاشی بايد خط خطی باشه وگرنه با کاغذ سفيد فرقی نداره .

يه جاده بايد انتها داشته باشه وگرنه مثل يه کلاف سردرگمه .
يه قلب پاک هميشه بايد به يه نفر ايمان داشته باشه وگرنه فاسد ميشه .

يه ديوار بايد به يه تير تکيه کنه وگرنه ميريزه .

يه چشم اشک آلود ، يه دل غم آلود ، يه کبوتر عاشق ، يه قناری خوش آواز ، يه لب خندون ، يه صورت شاد ، يه جاده با انتها ، يه دفتر نقاشی ، يه قلب پاک، يه ديوار استوار ، فقط يه جا معنی داره ،

جائی که :

چشمای اشک آلودت رو من پاک کنم ، دل غم آلودت رو من شاد کنم ، جفت کبوتر عاشقی مثل من باشی ، شنونده آواز قشنگت من باشم ، لبای کوچيکت رو من خندون کنم ، نقاش دفتر خاطرات من باشم ، پاکی قلبت رو با سلامت عشقم معنی کنم ، و فقط از اينکه به من تکيه می کنی احساس مسئوليتم بيشتر ميشه

دیشب صحبت از هر ریا کاری بود

دیشب صحبت از مدیر پوشالی بود

دیشب صحبت از کار جنجالی بود

دیشب صحبت از افترابازی بود

دیشب صحبت از کار نادانی بود

دیشب صحبت از سیاه کاری بود

پیروزی میر حسین در مناظره دیشب

 بر همه شما مبارک

 - نجاتم بده.
- واقعاٌ فكر ميكني ميتوانم نجاتت دهم.
- البته تو تنها كسي هستي كه ميتواني مرا نجات دهي.
- پس آن طناب دور كمرت را ببر
براي يك لحظه سكوت عميقي همه جا را فرا گرفت و مرد تصميم گرفت با تمام توان به طناب بچسبد و آن را رها نكند.
روز بعد، گروه نجات آمدند و جسد منجمد شده يك كوهنورد را پيدا كردند كه طنابي به دور كمرش حلقه شده بود در حاليكه تنها يك متر با زمين فاصله داشت!!
و شما؟ شما تا چه حد به طناب زندگي خود چسبيده ايد؟ آيا تا به حال شده كه طناب را رها كرده باشيد؟
هيچگاه به پيامهايي كه از جانب خدا برايتان فرستاده ميشود شك نكنيد.
هيچگاه نگوييد كه خداوند فراموشتان كرده يا رهايتان كرده است.
هيچگاه تصور نكنيد كه او از شما مراقبت نميكند و به ياد داشته باشيد خدا همواره مراقب شماست.

اگر روزي دلت لبريز غم بود

گزارت بر مزار كهنه ام بود

بگو اين بي نصيب خفته در خاك

 يه روزي عاشق ديوانه ام بود

شب … شب یه حس قشنگی تو دلش داره … شاید نشه با کلمات گفت که چه حسی داره

ادم دلش میخواد تا صبح بشینه یه بند حرف بزنه حالا چه حرفی؟ نمیدونم …

حس حرف زدن تو شبا گل میکنه حس عاشقی، نمیدونم شاید من اینطوریم اما بی خود نیست که میگن شبا رو واسه عاشقا گذاشتن…

خدا کنه بتونیم نعمت شب رو درک کنیم.

مطمئنم شب علاوه بر اینکه برای عاشقای زمینی ساخته شده برای عشقای آسمونی هم هست… عشق به خدا

زمزمه کردن اسم قشنگش … یاد کردنش، راز گفتن باهاش … فکر نمیکنم هیچ دردل عاشقی ای به دردل با خدای عاشقا برسه

خدایی که تمام عشق از اون سرچشمه میگیره .. خدایی که خودش دلای عاشقا رو بهم گره میزنه…

خدای همه خوبیها خدای آسمونا و زمین…. خدای ماه، خدای خورشید، خدای ستاره های قشنگ، خدا همه هستی، خدایی که شایسته دوست داشتنه

خدای خالق عشق … خدا زیبای زیبا آفرین

فکر میکنم شب واسه این تو دلش حس قشنگی داره که خدا شبو واسه خودش و عاشقای خودش آفریده … واسه اینکه فرصتی بهشون بده تا بتونن قشنگ نگاش کنن از نزدیک… بدون واسطه … بی پرده …

اون نزدیکه … میدونم … اما توی روز به هزار دلیل پرده ها قطور میشه و فاصله عاشقا با پروردگار بیشتر میشه، اما شب نه، شب با اینکه سیاه و تاریکه اما یه سری حجاب ها برداشته میشه فاصله ها کم میشه

عشق ها نمایان میشه حس عاشقی بروز میکنه… دل میلرزه چشم نمناک میشه… حس عاشقی نمودار میشه… کافیه عاشق چشم دلشو باز کنه و ببینه که توی آسمون پر ستاره در حال پروازه و جز خدای آسمون هیچ کس نگاهش نمیکنه

وااااااااااااااااای چه حس قشنگیه وقتی که بدونی کسی جز اون نگات نمیکنه بدونی که حواسش بهت هست، بدونی که تا عمممممممممق دلت رو میخونه. اون حرفایی که ته تهای دلت گیر کرده رو میدونه

اون چیزایی که هیییییییییچ کس نمیدونه… چه حس خارق العاده ای چه حس غیر قابل وصفی …

عاشقا هر چند عاشقی قشنگه هر چند عشق خیلیییییییی زیباست خیلی لذت بخشه اما اگر این عشقو نچشید انگار هیچ عشقی رو حس نکردید… هر چقدر معشوق شما قشنگ باشه خدای معشوق آفرین قشنگ تره…

عشق به اون از هر عشقی زیبا تره عشق به تمام زیبایی هاست.

نزدیک شدن به اون، راز گفتن با اون، درد دل کردن با اون …

به هر کسی فرصت داده نمیشه به هر کسی اجازه نمیدن.

معشوق خودشو قایم نمیکنه اما در حجاب میره و به کسی که عاشق نباشه اجازه نمیده ببیندش …

کسی که دنیا براش عزیزتر باشه معشوق نیست.. کسی که دلبسته چیزای بی ارزش باشه ارزش گوهری چون او رو نمیفهمه

کسی که خواهان یاقوت نباشه به شیشه دل میبنده.

کسی که مزه عشق رو نچشیده باشه حاضر نیست سختی های رسیدن به معشوق رو تحمل کنه…

اگر عاشق نیستی … لااقل بعضی وقتا به دلت اجازه بده پرواز کنه … به نزدیکی دنیای عاشقا برسه، بهش فرصت بده از اطرافش جدا بشه … اونوقتی که دلت تنگ میشه و میگیره … از عشقای زمینی … از فرصت استفاده کن …از شب … به تماشای ماه بشین و خدای ماه رو یاد کن … مطمئن باش خودش بهت اجازه داده یه لحظه بهش نزدیک بشی یه لحظه بهش فکر کنی و خودش تا ته دلت رو خونده

خوده خدا، خدا شب، خدای ماه، خدای عشق، خدای عاشقی، خدای زیبای زیبا آفرین

خدای عاشقا

اونوقت نیازی نیست از حست بگی   اون حست رو تا آخرش میخونه فقط با نگاه باهاش حرف بزن، اون میدونه… فقط کافیه دل رو رها کنی

  مگه ميشه رنگ زرد کهربايی باشه و

                            رنگ چشم های تو  فراموش بشه              

  مگه ميشه پاکيه آب روون باشه و

                 دست های نجيب تو فراموش بشه 

  مگه ميشه گله ای اقاقيا باشه و

                عطر تو فراموش بشه

  مگه ميشه کوچه باغ خاطرات من و تو باشه و

            حس کردن گرمای وجود تو فراموش بشه

  مگه ميشه صدای قناري های عاشق همسايمون باشه و

                            فرياد "دوستت دارم های تو" فراموش بشه

  مگه ميشه يادگاري های تو باشه و

                       اسم تو فراموش بشه

  مگه می شه تو خودت باشی و

                        زندگی برای من فراموش بشه

  مگه ميشه دوباره عشق بياد کنار من باشه و

                  عشق تو فراموش بشه

  مگه ميشه لابلای برگ های دفتر خاطرات" من"

          ياد خاطرات خوب تو فرا موش بشه 

ولی .... ولی ....  

يادم مياد باز اون روزا
که بودن  از جنس خدا
براي با تو بودن
هر روز ميکردم دعا

فرشته بودي واسه من
پاک و منزه از گناه
دور از همه سياهيا
جدا بودي از آدما

با ديدنت پر ميزدم
با اين خيال و فکر و حال
که تو هم منو دوستم داري
ميرفتم تا آسمونا

تموم شد اين خاطره ها
منو تو مال هم شديم
واسه يه عشق پاک و ناب
همدل و هم قسم شديم

براي  تو هديه دادم
حلقه اي از ستاره ها
تا که بدونن همگي
دوستت دارم خيلي زياد

هلهله عاشقيمون
پيچيد ميون آدما
گفتن همه از عشقمون
چون عشق ليلي مجنونا

تا رسيد اون شب سياه
اشک و ديدم توي چشات
با هق هقت گفتي بهم
دوستت ندارم به خدا

تموم دنيا يه دفه
خراب شد روي سرم
گفتم برو شوخي نکن
ديگه نگو از اين جکا

گفتي آره اين يه جکه
از اون جکاي گريه دار
اما داره حقيقت
شب و روزم شده فنا

گفتم چرا گفتم چرااااا
تو که دلت پيشم نبود
چرا گفتي دوستم داري
چرا منو گولم زدي
گفتي فقط منو داري

گفتي تو رو دوستت دارم
اما نه اندازه اون
گفتي ميخوام برم ديگه
هميشه باشم پيش اون

گفتم برو ولي بدون
دوستت داشتم تا پاي جون
اين آخرين شعر منو
توي غروب عشق  بخون

دستی ز کرم به شانه ی ما نزدی

بالی به هوای دانه ی ما نزدی

دیری است دلم چشم براهت دارد

ای عشق ٬ سری به خانه ی ما نزدی.

دفتر عمر مرا٬

با وجود تو شکوهی دیگر٬

رونقی دیگر هست

می توانی تو به من٬

زندگانی بخشی٬

یا بگیری از من٬

آنچه را می بخشی.

اي نگاهت نخي از مخمل و از ابريشم

چند وقت است که هر شب به تو مي‌انديشم

    به تو آري به تو، يعني به همان منظره دور

    به همان سبز صميمي، به همان باغ بلور

        به همان سايه، همان تصويري

        که سراغش ز غزلهاي خودم مي‌گيري

                به همان زل زدن از فاصله دور به هم

                يعني آن شيوه فهماندن منظور به هم

به تبسّم... به تکلم... به دلارايي تو

به خموشي... به تماشا... به شکيبايي تو

                به سخنهاي تو با لهجه شيرين سکوت

                به قدمهاي تو در برکه غمگين سکوت

شبهي چند شب است آفت جانم شده است

اول نام کسي ورد زبانم شده است

            در من انگار کسي در پي افکار من است

            يک نفر مثل خودم عاشق ديدار من است

                        يک نفر ساده چنان ساده که از ساده‌گيش

                        ميتوان يک شبه پي برد به دلدادگيش

آه اين خواب گران‌سنگ، سبکبار شده

بر سر خواب من افتاده و آوار شده

            در من انگار کسي در پي افکار من است

            يک نفر مثل خودم تشنه ديدار من است

                        يک نفر سبز چنان سبز که از سر سبزيش

                        ميتوان پل زد از احساس خدا تا دل خويش

اي بيرنگ تر از آينه يک لحظه بايست

راستي... اين شَبَه هر شب تصوير تو نيست؟

            اگر اين حادثه هر شب تصوير تو نيست

            پس چرا رنگ تو و آينه اينقدر يکي‌ست

                            حتم دارم تويي آن شبه آينه پوش
                            عاشقي جرم قشنگيست به انکار مکوش

آري آن سايه که شب آفت خوابم شده بود

                آن الفبا که همه ورد زبانم شده بود

                        اينک از پشت دل، آيينه پيدا شده است

                                و تماشاگر اين سيل تماشا شده است

                                      آن الفباي دبستاني دلخواه تويي

                                      عشق من آن شبه شاد شبانگاه تويي

.لحظه‌اي، آخر درنگي، بيش از اينها، صبر كن

من به تو دل داده‌ام، تا جان ندادم، صبر كن

لحظه‌اي با من بمان اين عشق را انديشه كن
درد جان با رفتنت درمان ندارد، صبر كن

مي به جامم ريختي، مستم ز بوي موي تو
ديده‌ام با تو ببيند زندگاني، صبر كن

ديگر اينجا رازقي‌ها بوي نفرت مي‌دهند
گر بخواهي بوي عشق اينجا شنيدن، صبر كن

دل حديث توبه‌ي عشق تو را خواند ولي
دم به دم طالبتر از ماهي شود جان، صبر كن

غم ز هجرت ديده گريان تن بلاجان كرده‌است
گر نخواهي غم زدودن لحظه‌اي كم صبر كن

من نگويم تا ابد ماندن به پيش من وليك
غم فزوني مي‌كند گويد همينك صبر كن

عشق را درمان نباشد، جز وصال روي تو
تا در آتش سوختن را بر نكردي، صبر كن

اين شكستن را ز من بين و دمي آهسته‌تر
مي‌روي روزي وليكن، اينك اينجا صبر كن

ای خوب !

یاد قلبت باشد , یک نفر هست که اینجا

بین آدم هایی , که همه سرد و غریبند باتو

تک و تنها به تو می اندیشد

و کمی

دلش از دوری تو دلگیر است...

مهربانم ای خوب!

یاد قلبت باشد,یک نفر هست که چشمش

به رهت دوخته بر در مانده

و شب و روز دعایش این است ,

زیر این سقف بلند, هر کجا هستی , به سلامت باشی

و دلت همواره , محو شادی و تبسم باشد...

مهربانم ای خوب!

یاد قلبت باشد

یک نفر هست که دنیایش را

همه ی هستی و رویایش را, به شکوفایی احساس تو پیوند زده

و دلش می خواهد, لحظه ها را با تو , به خدا بسپارد...

مهربانم ای خوب!

یک نفر هست که با تو

 تک و تنها ,  با تو

پر اندیشه  و شعر است و شعور!

 پر احساس و خیال است و سرور!

مهربانم !این بار , یاد قلبت باشد

یک نفر هست که با تو

به خداوند جهان نزدیک است

و به یادت هر صبح , گونه سبز اقاقی ها را

از ته قلب و دلش می بوسد

و دعا می کند این بار که تو

با دلی سبز و پر از آرامش , راهی خانه خورشید شوی

و پر از عاطفه و عشق و امید

 به شب معجزه و آبی فردا برسی...

نمی دونم شاید دوباره داشتم مورد آزمون قرار می گرفتم اما من که تو ی این سال ها  بارها و بارها امتحانمو پس دادم چرا دوباره ؟

چند روزی بود فکر می کردم آدما چطور یه دفعه از هم سیر میشن با یک نسیم زود آشفته و سر در گریبون میشن؟

چطوریه که یه نسیم . یه باغبون یه دفعه همه چیزشون میشه و یه دفعه هم همون نسیم و همون باغبون ........

در هر صورت سال بسیار خوب ُ خوش و سعادتمندی را برای همه از ته دل آرزو می کنم .

باغبان گر پنج روزی صحبت گل بایدش

 باغبان گر پنج روزی صحبت گل بایدش

بر جفای خار هجران صبر بلبل بایدش

ای دل اندربند زلفش از پریشانی منال

مرغ زیرک چون به دام افتد تحمل بایدش

رند عالم سوز را با مصلحت بینی چه کار

کار ملک است آن که تدبیر و تامل بایدش

تکیه بر تقوا و دانش در طریقت کافریست

راهرو گر صد هنر دارد توکل بایدش

با چنین زلف و رخش بادا نظربازی حرام

هر که روی یاسمین و جعد سنبل بایدش

نازها زان نرگس مستانه‌اش باید کشید

این دل شوریده تا آن جعد و کاکل بایدش

ساقیا در گردش ساغر تعلل تا به چند

دور چون با عاشقان افتد تسلسل بایدش

کیست حافظ تا ننوشد باده بی آواز رود

عاشق مسکین چرا چندین تجمل بایدش

نسیم

کاش معنای عشق را بهتر میدانستی...

 روزگار غریبی است...

به کدامین گناه ناکرده این گونه مجازاتم مي كني ...

نفرت تو از من بدترین مجازات برای هر دوی ما است...

و اینک مي گويي خداحافظ!

تقدیم به تو که یک روز باز خواهی آمد...

تو که عشق را سخاوت براي من میدانی...

نه این که بیندیشی به گداییش آمده ام!

برای تو می نویسم تو که حرفهای دلم را خوب می فهمی...

برای تو که از من دوری...

خیلی دور...

برای تو که این روزها به تو محتاجم...

 این روزها که هنوزنیامده رفتي ...

تو که نمی گویی تمام دوستت دارم های تو خیالي بوده...

خیال...

تو که نمی گویی آن عشق شیرین خاطره بوده...

خاطره...

تویی که دستهایت هنوز هم گرمترین دستهای دنیاست...

تویی که به عاشقی ام نمی خندی...

تویی که حافظ را باور داری...

تویی که عطر نفس هایت همیشه با من است..

تویی که باغبان گم شده  منی...

تو که روزی خواهی آمد...

میدانم...

میدانم روزی

خواهی آمد...

سخني بايادآور جواني باغبان

هر وقت دل کسی رو شکستی 1 میخ بزن تو دیوار

  هر وقت که دلشو به دست اوردی اون میخ

رو از دیوار در بیار ولی جای اون میخ همیشه رو دیوار میمونه

ميگن:

دل که رنجيد از کسي خرسند کردن مشکل است

واقعا چقدر اين دو بيت شعر مصداق داره؟

 شعر نباشيم: دل که رنجيد از کسي...

از او که رفته نباید رنجشی به دل گرفت

آنکه دوستش داریم همه گونه حقی بر ما دارد

حتی حق آنکه دیگر دوستمان  نداشته باشد

نمی توان از او رنجشی به دل گرفت

بلکه باید تنها از خود رنجید

که چرا باید آنقدر شایسته ی محبت نباشیم که دوست ما را ترک کند ...

و این خود دردی کشنده است ...

تقدیمی صادقانه به یادآور جوانی  باغبان

زندگي آنچه زيسته ايم نيست

بلكه چيزي است كه به ياد مي آوریم

تا روايتش كنيم

دوباره ميخوام خاطرات رو ورق بزنم

دوباره گذشته روتكرارمیكنم اما نميدونم ازكجا شروع كنم

فرقي نميكنه ازكجا شروع كنم ازهرجا كه شروع كنم شيرين نيست

ازهرجا كه بگم تلخه

همش خاطرات شيرين كه تلخ شد.همش بي وفايي

بعضي ها ميگن بيخيالش ديوونه باش

كاش ديوونه بودم ديوانگي هم عالمي داره

هيچ كس به ديوانه خرده  نميگيره كسي سرزنشش نميكنه

عاقل نباش كه غم ديگران خوري

ديوانه باش تاغمت ديگران خورند

زيباترين گل با اولين باد پاييزي پرپرشد

با وفاترين دوست به به یکباره بي وفاشد

 اما تاحالا ازخودمون پرسيديم اين ديوانه ازاول ديوانه بود؟

يا ديوانه شد؟

اگرديوانه شدچرا ديوانه شد؟

اين ديوانگي ارزشش ازهرعاقل بودني بيشتره

ديوانگي براي عشق

ديوانه شدن ازبي وفايي

ديوانه شدن بخاطرهمه حرف های قشنگي كه شنيدي

ديوانه اي كه هنوزبا ياد اون زندگي ميكنه

هنوز فكرميكنه كه هرجفايي كه ديده همش يه خواب بوده

هنوز با نفسهاي سردش اميد به روزهاي گرم داره

هنوز با قلب يخ زده اميد به تابش آفتاب داغ داره

آری نسیم  یادآوری آن دوران ها ...

افسوس که باد خزان در آغاز شکفتن بهار

بار دیگر همه خوشی هایم را با خود برد

چگونه؟

چرا ؟

کاش می دانستم که چه شد ؟

چه چیزی سبب سازش گردید ؟

نمی دانم من مقصرم یا تو؟

ولی می دانم  تقصیری در کار نیست

نمی دانم می شود :

سرنوشت را دوباره از سرنوشت......

فقط می توانم بگویم ...

کاش نمی دیدمت که اینگونه از تو جدا شوم

گونه ای که لایقش نبودم

همین .....

بیا اینجا بنشین کنار من. وقتی تمام تو می شود منِ من. وقتی روزها را دست می کشیم و هیچ گردی روی خاطره لحظه هامان ننشسته. تو بگو سالی گذشت ! من می گویم همین دیروز ! نه همین لحظه پیش، همین لحظه.  می دانی به چه می مانیم. نشسته ایم پشت در پشت و تکیه کرده ایم به آرامی به یکدیگر. نگاهمان دور است و این فاصله را حس نمی کنیم مگر دمی که تکیه گاه هم نباشیم. که حضورت برود از احساس تیره پشت من، آنوقت من واژگون شده ام. نشده ام که؟ پس هستی و تکیه کرده ام به تو. بگو روبروی من پنجره ایست رو به دیوار! می گویم باشد. بگو روبروی تو هزار در تو در تو ست، باشد. بگو نشسته ایم رو به تاریکی و کسی نیست که شمعی روشن کند! باشد ... باشد. عین نوری شمع را چه حاجت وقتی هستی می بینمت، می بینی ام و همین کافی است.

گفتی لحظه ای با تو بودن را به دنیا نمی دهم.

گفتم: همه دنیا اینجاست.

گفتی هستی وقتی برای حس تو یک بوسه فاصله است

گفتم سرخ شده همه چیز

گفتی داغم، داغ بودن تو. تمام بیا

گفتم تمام منی

...
می بینی کلام با ماست. وقتی می ایستم روبروی تو و از حرکت دوار الکترونها حرف می زنم. وقتی بارها را برمی دارم و می گذارم. وقتی پیوند ها تشکیل می شود و ساختار نو می شود. وقتی دلم می گیرد از شکست پیوند ها! تو بگو گرماگیر. می گویم: نیست توان آن که بگسلم! کلاس از هم می پاشد و من سیر می کنم در آسمان، روی ورق هایی که قانونها را نوشته اند. مبهم و بی معنی! از میان تیله ها می روم تا لبه طاقی پنجره و کوه می آید مقابلم کوه بیستون.

می دانی اینجا که هستم. باید میان هر کلامم یکبار ذکر فرهاد بگیرم تا قانونها را دوباره معنی کنند و هر بار عشق بماند و تو. باید تار عنکبوتهای ذهن خاک گرفته شان را بتکانم هر بار بی هیچ قانونی تا تجربه کنند عاشقی را هر بار که بیستون می آید تا دم گلوی خشک من. هر بار که نگاه می کنم به تو، وقتی می آیی روبروی من می نشینی، خط می کشم روی همه آموخته هاشان.